ขอให้ตัวเล็กมีความสุขมากๆกับบ้านหลังใหม่

หวังว่าตัวเล็กคงจะไม่ลืมว่าไครักตัวเล็กมากที่สุดในโลกนะ

ตัวเล็กจะอยู่ในความทรงจำตลอดไปทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน
จนถึงวินาทีสุดท้ายที่......เราไม่รู้ตัวเลย



วันที่20
วันเสาร์นี้เราตื่นแต่เช้าเลยนะรู้มั้ยตัวเล็ก 
ตื่นมาก็ไม่เห็นตัวเล็กนอนอยู่บนตะกร้าแล้ว
ตกใจมากเลย หาแทบตายปรากดว่าตัวเล็กคงปวดฉี่แล้วลุกออกไปจากตะกร้าแล้วปีนกลับไม่ได้
ไปเจอตัวเล็กนอนซุกอยู่บนผ้า ถึงเวลากินข้าวแล้วจ้า
ตัวเล็กไม่ยอมกินแถมขู่อีกต่างหากเห้อออ
แต่พอจะป้อนนมให้ ตัวเล็กก็กินเยอะมากเลย
เราดีใจมากๆเลยแหละที่เหนตัวเล็กกินได้เยอะขนาดนี้
กินนม1กล่องเลยอ่ะน้ำส้มอีก ดีจังๆ
วันนี้อาการก็คงจะดีขึ้นเเล้วพอป้อนนมเสดก็พาไปหาคุณหมอตามนัด ล้างแผล
วันนี้ตัวเล็กเจอคุณหมอก็ตัวไม่สั่นแล้วคุณหมอเห็นยังทักตัวเล็กเลยว่าเปนไงนอนหมดแรงเลยหรอคะ
(ตัวเล็กนอนในถุง น่ารักมากกกกกก)
พอเปิดแผลดูโอ้ยยยยิ่งใหญ่มากเจ็บมากเลยแน่ๆ
เราทนดูไม่ได้    )แต่ก็ถ่ายรูปไว้ให้แม่ดู(
แล้วไปกินข้าว แต่ก้อกินไม่ค่อยจะลงแผลตัวเล็กเปนเยอะขนาดนั้น
พอกลับมาก็ทำแผลไม่เสดหมอบอกว่าวันนี้แผลลามไปแถวด้านหลังถึงหัวเข่าแล้วต้องตัดเนื้อที่ตายทิ้งเพิ่มแล้วก็ต้องเอาเชื้อไปเพาะดูว่าเปนอะไรจะใด้ให้ยาถูก หมอก็ให้ยามาด้วย
รวมๆวันนี้ก็660 จ่ายเงินแล้วก็อุ้มตัวเล้กกลับหอ
พอเดินไปถึงป้านรถเมล์หน้าสวนธนตัวเล็กก้ออ้วกพุ่งงง เยอะมาก มีแต่นมกันน้ำส้ม เลอะขาเราเต็มไปหมดเลย ก็เลยวิ่งกลับไปหาคุณหมอ แล้วหมอก้อให้ยาเคลือบกระเพาะมากิน
บอกว่าค่อยให้กินข้าวหลังจากนี้ชั่วโมงนึงแล้วบอกว่าถ้าเป็นอะไรก็เอามาให้หมอดูได้ตลอดเลยนะ
เราก็คิดว่าคงไม่เปนอะไรมากคงจะกินเยอะไปแล้วท้องยังไม่รับพอกลับมาห้องก็เหนอึของตัวเล็กเยอะมากกกกก
ม่ายน่าเชื่อเลยไม่เห็นจะกินอะไรเข้าไปเลยเมื่อคืนแถมอึใส่ร้องเท้ารุ้งกับนิตและเราด้วย เห้ออพอเช็ดเสดตัวเล้กก็พยายามจะลุกไปฉีแต่ลุกไม่ไหว ก็เลยฉี่ราดใส่ผ้าปูตัวเอง ไม่เปนไรๆๆ เดวเอาไปซัก
ก้อเลยรวมเอาผ้าของตัวเล็กไปซักจะได้มีใช้แล้วก้อหาเสื้อเก่ามาให้นอน
พอขึ้นมาก้อป้อนนมเลยตัวเล็กก็ยอมกินไม่งอแง แต่พอป้อนไปตัวเล็กก้ออ้วกทนที
เห้อออ เพิ่งเอาผ้าไปซักอยุ่แหมบๆม่ายมีไรปูนอนแล้วเนี่ยยแล้วก็เลยเอาผ้าไปแช่
ซักพักตัวเล็กก็พยายามเดินออกไปข้างนอกท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆใช้ความพยายามอย่างมาก
ในการก้าวข้ามประตูเราก้อตามออกไปดูว่าจะไปไหน ตัวเล็กไม่เคยเดินออกไปข้างนอกเลย
ตัวเล็กอยากกลับบ้านเดินใช่มั้ยละ  เลยเดินออกไปข้างนอก  ถามตัวเล็กดูแล้วมันก็หันมามองหน้า
เราเลยไปนั่งรอมันเดินมาตรงบันไดแล้วมันก้อมานั่งข้างๆเอาตัวมาพิงเราหันหน้าไปมองบันไดแล้วก็นอนลงตรงนั้น  เรานั่งกันซักพักเห็นเเม่บ้านเดินออกมาจากลิฟ เราเลยรีบอุ้มตัวเล้กวิ่งเข้าห้อง
โชคดีนะไม่เห็นไม่งั้นตัวเล้กคงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว  แล้วก้อเลยอุ้มตัวเล็กมานั่งตักเราบนเตียง
ไม่รู้เปนเพราะอะไรเราก็อุ้มตัวเล็กนั่งบนตัวทั้งๆที่แผลตัวเล็กมีน้ำออกมาเยอะมาก
เราก็นั่งจับมือลูบหัวตัวเล็กตลอดเวลา ซักพักก็เลยลองป้อนนมจับหน้าตัวเล็กแล้วยัดนมเข้าปาก
ตัวเล็กลืมตาอยู่ไม่หันหน้าหนี
ไม่ดิ้นไม่งอแง  แต่ก็ไม่ยอมกลืนเลย
เราก็งง ว่าปรกติถ้าไม่กินก้อจะต่อสู้ขัดขืนถ้ากินก็จะกลืนเลย โอเคไม่กินก็ไม่กินนะนอนเฉยๆก็ได้
พออีกซักพักนึงก้ลองป้อนอีก ก็เหมือนเดิม ตัวเล็กนอนลืมตาอยู่บนตักเปิดปากดุก็เหนว่านมยังอยู่ข้างๆปากเห็นเหงือกเป็นสีขาวก็นึกว่าเป็นสีของนมมั้ง ไม่เอะใจอะไรเลยพยายามจะง้างปากตัวเล้กก็นอนนิงๆ
สงสัยตัวเล็กคงอยากจะนอนแล้วมั้ง เราก็จะไปเอาผ้ามาตากด้วยเลยอุ้มมันไปนอนในตะกร้าเราก็ไปล้างมือ อืมมแล้วนิดก็ถามว่าเออ ตัวเล็กมันไม่กระพริบตาเลยหรอเหมือนตุ๊กตาเลย
เราก็หัวเราะ หรอๆ มันก็เปนอย่างนั้นแหละ
แล้วก็ลงไปเอาผ้า
ผ้าหอมมากเลยคืนนี้ตัวเล้กจะได้นอนผ้าหอมๆหลังจากนอนทับผ้ากลิ่นน้ำเหลืองเน่ามาหลายวัน
พอตากผ้าเสดก็เลยเปิดคอม หันไปดูตัวเล็ก ม่ายยอมหลับตาวะทีนะ เปนอะไรเนี่ยไม่ยอมนอน
พอเราจะจับมันก็ไม่ขยับเลย นอนท่าเดิมที่ลงตะกร้า ตกใจมากกก พยายามเขย่าตัวเล็กก็ไม่มองหน้า
ท้องก็ไม่ขยับ ไม่เชื่อว่าตัวเล็กจะเป็นอะไร รีบหิ้วตะกร้าลงไปหาหมอ
รีบขึ้นเเทกซี่ไปเลย อยู่ในเเท็กซี่ก็พยายามเรียกพยายามทุบหน้าอก ก็ไม่ขยับ
พอลงไป หมอเห็นเราก็ตกใจรีบเตรียมน้ำเกลือ แล้วพออุ้มลงจากตะกร้าตัวเล็กก็ไม่ขยับหมอตรวจชีพจรนานมากแล้วก็เงียบไป   ............. หมอเสียใจด้วยนะคะ
เพราะอะไรละ..... หมอก้อบอกว่าหมอก้ไม่รู้เหมือนกันยังไงถ้าสะดวกขอเอาตัวเล็กไปชันสูตรแล้วจะเย็บกลับให้เหมือนเดิม แล้วหมอก็ถอดเสื้อตัวเล็กมาให้
ไม่จริงอ่ะนึกภาพไม่ออกเลย เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย
เราไม่เชื่อๆๆๆๆๆๆตัวเล็กยังลืมตาอยู่เลย
เหมือนมันแค่นอนเฉยๆ ตัวเล็กนอนเฉยๆ
 เดินออกจากคลีนิคก็ยังไม่เชื่อไม่อยากจะเชื่อเลย เดินร้องให้ไปเรื่อยๆ แต่น้ำตามันไม่ออกเลย ไม่เชื่อจิงๆ
นิดกับรุ้งก้อเดินมาด้วยเงียบๆ
พอขึ้นหอก็หาโทรศัพท์ โทไปบอกแม่
พอไดยินเสียงแม่เท่านั้นแหละ น้ำตามาจากไหนก็ไม่รู้ เจ็บที่หัวใจจริงๆบอกไม่ถูกเลย
ไม่เชื่อเลย  ไม่อยากอยุ่หอแล้วของตัวเล็กเต็มไปหมดเลย



อยากให้เปนความฝัน

อยากตื่นมาแล้วเห้นตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรเลย
อยากให้ตัวเล็กมาสวัสดีอีก
อยากเห็นตัวเล็กกระโดดขอของกินอีก
อยากเห็นตัวเล็กเอารองเท้าของคนที่มันไม่ชอบไปซ่อนอีก
อยากได้ยินเสียงตัวเล็กเห่า
อยากให้ตัวเล็กเลียหน้าด้วย
อยากอาบน้ำให้ตัวเล้ก
อยากกอดตัวเล็กนานๆ
อยากหอมตัวเล็ก
อยากให้ตัวเล็กมานั่งบนตักทุกวันเลย
อยากให้เเม่เห็นตัวเล็กใส่เสื้อตัวใหม่ที่เราซื้อให้ด้วย
อยากเห็นตัวเล็กเล่นกับเลดี้

อยากให้ตัวเล้กอยู่ข้างๆตรงนี้ที่เดิม


อยากให้ตัวเล็กจดจำเราตลอดไป

ผิดมั้ยอ่ะที่ไม่อยากให้ตัวเล็กไปสบาย
เราอยากจะเปนคนทำทุกๆอยากอยู่ตรงนี้ให้มันหายเจ้บเอง
อีกกี่บาทก็ยอม จะต้องไม่นอนอีกกี่คืนก็ได้ ขอให้ตัวเล้กหาย และกลับมาเป็นเหมือนเดิม

กลับมาหากันบ้างนะตัวเล็ก กลับมานอนที่บ้านบ้าง ที่บ้านยังมีที่สำหรับตัวเล็กเสมอนะ